فضا را تجملاتي و تجملگرايي قرار ندهيم

سبحان — Thu, 24 May 2012 14:37:00 GMT

برادران و خواهران! هر جا هستيد و در هر مسؤوليتي قرار داريد، بايد مراقب باشيد. يك رفتار شما، يك گفتار شما، يك حركت شما مي‏تواند تأثيرماندگار بگذارد؛ مي‏تواند تأثيرهاي وسيعي در زندگي مردم بگذارد. سالهاست كه بنده درباره زندگي تشريفاتي مكرّر تذكّر مي‏دهم. اين دو جنبه دارد: يك جنبه از لحاظ اصل پايبندي به تجمّلات و تشريفات است كه اين بد و دون شأن انسان والاست؛ يعني يك وقت انسان به يك چيزِ غير لازم پايبند مي‏شود كه دون شأن انسان است؛ بعلاوه، مسرفانه است؛ تضييع سرمايه‏ها، تضييع اموال و تضييع موجوديها در آن هست. اين يك بعد قضيه است كه اصل اسراف بد است؛ اصل تجمّل همراه با اسراف و همراه با زياده روي است و بد است؛ ليكن جنبه دومي دارد كه اهميتش كمتر از جنبه اوّل نيست و آن انعكاس تجمّل شما در زندگي مردم است. بعضيها از اين غفلت مي‏كنند. وقتي شما جلوِ چشم مردم، وضع اتاق و دفتر و محيط كار و محيط زندگي را آن‏چناني مي‏كنيد، اين يك درس عملي است و هركسي اين را مي‏بيند، بر او اثر مي‏گذارد. حدّاقل اين را بايد رعايت كرد. فضا را، فضاي تجمّلاتي و تجمّل‏گرايي و عادت كردن به تجمّل قرار ندهيم؛ چون امروز اگر اين روحيه تجمّل‏گرايي در جامعه ما رواج پيدا كند - كه متأسفانه تا ميزان زيادي هم رواج پيدا كرده است - بسياري از مشكلات اقتصادي و اجتماعي و اخلاقي كشور اصلاً حل نخواهد شد. تجمّل‏گرايي و گرايش به اشرافيگري در زندگي، ضررها و خطرهاي زيادي دارد: هيچ وقت عدالت اجتماعي تأمين نخواهد شد؛ هيچ‏وقت روحيه برادري و الفت و انْس و همدلي - كه براي همه كشورها و همه جوامع، بخصوص جامعه ما، مثل آب و هوا لازم است - پيش نخواهد آمد. اين همان تأثير حرف و اقدام و عملكرد من و شما در روحيه مردم است. اين اهميت تقواي ما را اين‏قدر زياد مي‏كند

نبايد...

سبحان — Wed, 16 May 2012 15:15:00 GMT

...نبايد

نبايد ارزش عدالت به عنوان يك ارزش درجه‏ي دو كم‏كم در مقابل ارزش‌هاي ديگر به فراموشي سپرده شود؛ در نظام ما اين خطر وجود داشته است. ارزش‏هاي ديگر هم خيلي مهم است؛ مثلاً ارزش پيشرفت و توسعه، ارزش سازندگي، ارزش آزادي و مردم‏سالاري. مطرح كردن ارزش عدالت مطلقاً به معناي نفي اينها نيست؛ اما وقتي ما اين ارزش‏ها را عمده مي‏كنيم و مسأله‏ي عدالت و نفي تبعيض و توجه به نيازهاي طبقات محروم در جامعه كمرنگ مي‏شود، خطر بزرگي است؛ اما با عدالت‏محور بودن يك دولت، اين خطر از بين مي‏رود يا ضعيف مي‏شود.

خود را با اعيان و اشراف مقايسه نكنيد

سبحان — Mon, 14 May 2012 10:40:00 GMT

اين روزها که به هردليلي وضعيت اقتصادي جامعه چندان رو به راه نيست از ديدن اختلاف طبقاتي موجود در کشور ، خاصه در شهر خودمان تمام وجودم به درد اومده .اين مسئله چيزي نيست که مسولين به راحتي بتوانند از کنار اون رد بشوند و اون رو به راحتي انکار کنند ،اين اختلاف طبقاتي رو مي شه به راحتي در کوچه و بازار ،در محل کار و هر جايي که اراده کنيد مشاهده کرد ، مسوولين هم که فعلا مشغول متهم کردن همديگه و تلاش براي رييس شدن و گرفتن وام هاي کلان براي اداره امور جاريه مملکت هستند!!! بگذريم ، متن زير بخشي صحبت هاي حضرت آقا ، خطاب به مسولين است که از باب امر به معروف به دوستان مسئول در وبلاگ مي گذارم . اميد وارم که ببيند و پند گيرند.

«ان‏اللَّه تعالي فرض علي ائمّة الحق ان يقدّروا انفسهم بضعفة النّاس»؛

يعني صاحبان مناصب در نظام حق، حق ندارند خودشان را با اعيان و اشراف مقايسه كنند و بگويند چون اشراف و اعيان اين‏گونه خانه و زندگي دارند و اين‏طور گذران مي‏كنند، پس ما هم كه صاحب اين منصب و اين مسؤوليت در جمهوري اسلامي يا در نظام اسلامي و حاكميت اسلامي هستيم، سعي كنيم مثل آنها زندگي كنيم؛ يا اين‏كه چون رؤسا و مسؤولان و وزراي كشورهاي ديگر در نظامهاي غير الهي و غير حق اين‏طور زندگي مي‏كنند، اين‏طور خوشگذراني مي‏كنند و اين‏گونه از امكانات مادي استفاده مي‏كنند، ما هم بايستي همان‏طور زندگي كنيم؛ نه. حق ندارند زندگيشان را با اعيان و اشراف و متمكّنان و يا با منحرفان اندازه‏گيري كنند. پس با چه كساني بايد زندگيِ خودشان را اندازه بگيرند؟

«ان يقدّروا انفسهم بضعفة النّاس»؛

با مردم معمولي، آن هم ضعيفها و پايين‏ترهايشان. در اين عبارت، اين تعبير نيست كه مثل آنها زندگي كن - ممكن است هر كسي نتواند آن‏گونه زندگي را بر خودش تنگ بگيرد - اما اين هست كه خودت را با او اندازه بگير و با او مقايسه كن؛ نه با اعيان و اشراف و با فلان پولدار و فلان سرمايه دار. مسؤول و صاحب يك منصب در نظام اسلامي و نظام حق، نبايد طوري زندگي كند كه باب اعيان و اشراف و متمكّنان و برخورداران جامعه، يا مسؤولان كشورهاي غير اسلامي است. اين فرهنگ غلطي است كه هركس در مسؤوليتهاي دولتي به مقام و مسؤوليتي رسيد، بايد فلان طور خانه، يا فلان طور وسيله رفت و آمد، يا فلان طور امكانات زندگي داشته باشد؛ نه، دستور اميرالمؤمنين اين نيست؛ فقط مربوط به آن زمان هم نيست؛ مربوط به همه زمانهاست. آن زمان هم اين‏گونه نبود كه همه مردم فقير باشند. فتوحات اسلامي شده بود؛ در كشور اسلامي ثروتهايي وجود داشت و ثروتمندان و تجّاري بودند كه - از راه حرام يا حلال، فعلاً كاري نداريم - زندگيهايشان، زندگيهاي برخوردارانه بود. اميرالمؤمنين در همين زمان مي‏فرمايد نبايد زندگي شما، زندگي برخوردارانه باشد.؛ اين مربوط به مسؤولان و صاحبان مناصب در نظام اسلامي است كه بايد خودشان را با مردمِ ضعيف بسنجند، نه با برخورداران جامعه

**********************************************

پي نوشت :

1-متن پياده شده کارگاه آموزشي اخير دفتر مطالعات فرهنگي تمهيد در شيراز 22 ارديبهشت 91

براي رسيدن به جامعه اي که مي خواهد بر مبناي دين حرکت کند بايد از غرب عبور کنيم.

والله با پيكان

سبحان — Thu, 10 May 2012 16:47:00 GMT

من الان اعلام مي‏كنم و قبلاً هم نوشتم و اين را گفتم كه آن وقتي كه آقايان امكانات شخصي دارند، حق ندارند از امكانات دولتي استفاده بكنند. اگر ماشين داريد، آن را سوار شويد و به وزارتخانه و محل كارتان بياييد؛ ماشين دولتي يعني چه؟ واللَّه اگر من از طرف مردم مورد ملامت قرار نمي‏گرفتم كه مرتب ملاحظه‏ي جهات امنيتي را توصيه مي‏كنند، بنده با ماشين پيكان بيرون مي‏آمدم.

به حد ضرورت اكتفا كنيد و اندازه نگه داريد؛ اينها ما را از مردم دور مي‏كند. روحانيون را از مردم دور مى‌كند. روحانيون، به تقوا و ورع و بى‌اعتنايى به دنيا در چشمها شيرين شدند. بدون ورع و بدون دورانداختن دنيا، نمى‌شود در چشمها شيرين ماند. مردم رودربايستى ندارند؛ خدا هم با كسى رودربايستى ندارد.

امام خامنه اي ؛ بيانات در ديدار كارگزاران نظام(1370/5/22)

پيش بيني دقيق

سبحان — Wed, 02 May 2012 12:07:00 GMT

اي پدر و مادر و برادران و خواهران و دوستان و آشنايانم شما را وصيت مي‌کنم به صبر و استقامت نمي‌گويم در فراق من گريه نکنيد ولي موقعي که گريان هستيد به مظلوميت حضرت زهرا (س) و امام حسين (ع) و تنهايي حضرت علي (ع) گريه کنيد که آنها با آنکه معصوم بودند از همه مظلوم‌ترند.

قسمتي از وصيت‌نامه شهيدعلي اسماعيلي رزمنده دلاور گردان410

گفت: پنج روز ديگر شهيد مي شوم

گفتم: به چه دليل مي‌گويي؟

گفت: 35 روز قبل دوستان شهيدم از جمله شهيد حاج احمد اميني را در خواب ديدم.

در مجلسي باصفا نشسته بودند. من بر آنها وارد شدم، خواستم بنشينم که حاج احمد گفت: تو الان بايد برگردي، ولي چهل روز ديگر به جمع ما خواهي پيوست.

شهيد علي اسماعيلي ادامه داد: الان سي و پنج روز از آن خواب مي گذرد؛ مطمئنم پنج روز ديگر شهيد مي شوم چون حاج احمد و دوستان منتظرم هستند.

پيش بيني او دقيق بود زيرا که پنج روز بعد در تاريخ نوزده دي‌ماه شصت و پنج در عمليات کربلاي پنج در ميان آب و وسط سيم‌هاي خاردار قبل از رسيدن غواصان گردان 410 به دژ دشمن گلوله‌اي به علي اصابت کرد و به ميهماني حاج احمد و ساير همرزمان شهيدش شتافت.

پيش بيني روز مرگ يا فوت براي ما که خود را به اين دنيا پيوند داده‌ايم، غير ممکن است اما براي مردان خدا که هر لحظه خود را براي شهادت و وصال به حضرت دوست آماده کرده و روزشماري براي اين ديدار دارند؛ کاري بس سهل و آسان است. اين خاطره مربوط به شهيد علي اسماعيلي يکي از غواصان گردان 410 حضرت رسول(ص) است.

گروه حماسه و مقاومت خبرگزاري فارس

فاطمه بوي بهشت مي دهد

سبحان — Tue, 24 Apr 2012 15:43:00 GMT

«هان! شما را چه مي شود؟! مي بينيم كه هنوز كفن پيامبرتان خشك نشده، بر سر جانشيني او اختلاف كرده ايد!».

اين را يهوديان به پسر ابوطالب مي گويند، با زباني كه آميخته به طعنه است. اما پسر ابوطالب با آنها همدلي نمي كند. «اگر ما بر سر جانشيني پيامبرمان اختلاف پيدا كرديم، شما اصل پيامبري موسي را انكار و در آن اختلاف كرديد. شما تازه از دريا گذشته و نجات يافته بوديد كه قومي بت پرست را ديديد و گفتيد يا موسي! براي ما نيز بتي مانند بت آنان بتراش. و موسي گفت شما عجب قوم ناداني هستيد»

پاسخ پسر ابوطالب به دار و دسته يهوديان، كوبنده است اما فقط اوست كه چنين پاسخي مي دهد. ديگران گويا هيچ ابايي ندارند كه با عمل و غوغاي خود، مهر تأييد بر طعنه يهوديان بزنند. تو بگو! حق كجاست و باطل كدام، آن جا كه توسن قدرت طلبي و رياست بي محابا مي تازد. خودت را بگذار جاي يك ناظر بيطرف! اصلا جاي يك ناظر يهودي كه سالها با عذاب وجدان زيسته!- كه آيا مسلمان شود و ايمان بياورد يا يهودي بماند و باقي عمر را بدون عذاب وجدان، بيندوزد و زندگي كند اما حالا مي بيند كه گويا جنگ قدرت است- خودت را جاي او بگذار و انصاف بده! انصاف بده كه اين مسلماني ارزش پذيرفتن دارد؟

مرد يهودي تو را چه مي شود؟ «اين مرد را كه امروز چنين دست بسته براي بيعت مي برند، مي شناسمش. صاحب ذوالفقاري است كه همين چند سال پيش پهلوانان را يكي پس از ديگري بر زمين زد و از عرب و عجم، كسي جرئت ايستادن در برابر بازوان و شمشير او را ندارد. او عمروبن عبدود را بر زمين كوبيد. او در قلعه خيبر را از جا كند كه چهل تن نمي توانستند. او حالا هم مي تواند اما... دست بسته مي بريدش براي ستاندن بيعت. او دين تازه من و زندگي و مرگ و آخرت و بهشت من است... شهادت مي دهم كه محمد(ص) فرستاده خداست».

... اما بهشت، مرد يهودي! نام «راضيه مرضيه» و «مرتضي» را بر سرادق جنت نوشته اند. اين، بشارت پيامبر اعظم(ص) است هنگامي كه از معراج ملكوت برگشت. «داخل بهشت شدم پس ديدم با طلا بر در آن نوشته اند لااله الاالله، محمد حبيب الله، علي ولي الله، فاطمه امه الله، الحسن و الحسين صفوه الله، علي مبغ ضيهم لعنه الله... نوشته اند فاطمه بنده مخصوص خداست... و لعنت خداوند بر دشمنان آنان». فاطمه(س) بوي بهشت مي دهد. «... پس هرگاه مشتاق بوي بهشت شوم، دخترم فاطمه را مي بويم». جناب عايشه بارها ديده كه چگونه رسول خدا (ص) پيش پاي فاطمه بلند مي شود و او را به سينه مي چسباند و مي بوسد و مي بويد. مرد يهودي! علي(ع) هم اين گونه است، فاطمه(س) را عاشقانه دوست دارد. «به خدا سوگند او را نرنجاندم و به خشم نياوردم... او نيز نه مرا رنجاند و نه نافرماني كرد. و هرگاه در سيماي وي مي نگريستم، همّ و غم و حزن و اندوه من برطرف مي شد».

اي قصه بهشت ز كويت حكايتي شرح جمال حور ز رويت روايتي...

عصمت كبراي الهي- به ناچار- از پرده برون آمده تا جان نازنين خويش را سپر بلاي مردي كند كه در عرش و فرش پهلواني جز او نمي شناسند اما او به حكم مصلحت الهي، مأمور به صبري تلخ تر از زهر و برنده تر از تيزي شمشير است. صبوري علي حتي طاقت فاطمه را هم طاق مي كند؛ چون جنين در خود پيچيده! اما بي تابي فاطمه، فقط براي رنج مردافكن مولاي خود است. علي تنهاست و كدام رنج براي فاطمه گرانبارتر از اين؟!

رنج بي وفايي و ستم بر امام كه فزوني مي گيرد تا آنجا كه حتي قلب مرد يهودي را مي گدازد، حق بايد داد فاطمه(س) اراده مرقد پيامبر خدا كند به قصد نفرين پيمان شكنان و جفاكاران. «سلمان درياب فاطمه را كه اگر نفرين كند، زمين همه آنها را در كام خود فرو مي برد.» اين پيغام علي است.

سلمان به محضر فاطمه(س) مي رسد و درخواست مي كند كه از تصميم خود درگذرد. «سلمان! آنها قصد جان علي را دارند و من بر اين صبر نتوانم. مرا به حال خود بگذار تا در كنار مرقد پدرم، موي پريشان كنم و استغاثه به درگاه خداوند برم.» سلمان دوباره درخواست مي كند و اين بار مي گويد كه پيغام، پيغام علي است. «حال كه چنين است برمي گردم و صبر مي كنم و از جان مي شنوم سخن او را و اطاعت مي كنم.» فاطمه جانش براي علي مي رفت

اگر هنوز از راز عشق و حكايت هجران مي جويي، نظاره كن كه تقدير حضرت صديقه كبري بيش از 3 ماه ماندن در اين جهان پس از رحلت پيامبر(ص) نبود اما امير مؤمنان بايد هنوز 03 سال ديگر تا آن سحر كه از غصه نجاتش دادند، در ميانه ميدان مجاهدت، با بينش و بصيرت تمام صبوري مي كرد.

عايشه شهادت مي دهد كه «من روي زمين كسي را راستگوتر از فاطمه نديدم» و «در ميان مردم كسي را شبيه تر از فاطمه به پيامبر از نظر كلام و گفتار نديدم». بنابراين مي توان گفت فاطمه سلام الله عليها آن روز در مسجد از زبان پيامبر(ص) خطبه فدكيه را خواند كه فرمود: «خداوند اطاعت ما را مايه نظام دين و امامت ما را امان از تفرقه و جهاد را مايه عزت اسلام قرار داد... آنگاه كه خداوند خانه پيامبران و آرامگاه اوليا را براي پيامبرش برگزيد، نفاق پنهان در شما ظاهر شد و جامه دين كهنه گرديد... و شيطان سر از مخفيگاه بيرون آورد و شما را فرا خواند، ديد كه پاسخگوي دعوت باطل او هستيد و براي فريب خوردن آماده ايد... پس به كجا برمي گرديد با آن كه راه را شناخته ايد؟ و چه چيز را كتمان مي كنيد پس از آن كه حقيقت را يافته ايد؟ ... همانا شما را مي بينم كه به عيش و رفاه چسبيده ايد و آن را كه شايسته بود به عنوان مولا و مقتداي خود برگزينيد، از خود دور ساخته ايد و به خيال خود از سختي به آسايش رهنمون شده ايد. پس آب [ايمان] را كه در دهان خود جمع كرده بوديد، يكباره همه را بيرون ريختيد و هرچه را خورده بوديد، بالا آورديد (و البته به فرموده قرآن) كفر شما و تمام انسان هاي روي زمين زياني به خدا نمي رساند....»

از زبان پيامبر گفت آن روز كه به زنان عيادت كننده فرمود «به خدا صبح كردم در حالي كه بي ميل به دنياي بي وفاي شما و آزرده از مردان شما هستم. آنان را آزمودم و همه را دور انداختم. و چه قدر زشت است سستي عقيده و تباهي سخن... به خدا سوگند كه دنيا ريسمان بندگي برگردن آنها انداخت و دام خود را براي آنان گسترد. پس مرگ و ذلت بر قوم ستمكار باد! واي بر آنان! از علي به كجا روي برگرداندند؟ سوگند به خدا كه دشمني آنها با علي تنها به خاطر برندگي شمشير او و استواري اش در راه حق و ثبات قدم عليه باطل است... همانا نطفه فتنه و فساد بسته شد و اكنون منتظر بارور شدن آن باشيد و پس از اين به جاي شير، از شتران خود خون كثيف و سمّ سوزان بدوشيد» و نيز آنجا كه به ام سلمه خبر داد «به خدا سوگند آن كس كه بر امام او ستم شود و نه به دستور خدا و نه توصيه فرستاده او عمل نكند، پرده حرمت او دريده و هتك مي شود. اما آنچه با علي كردند، كينه هاي جنگ بدر و ميراث جنگ احد بود كه در قلب هاي منافقان مخفي بود و اكنون كه پيامبر رحمت كرده، بيرون ريخته است.»

«سلام بر تو اي رسول خدا از جانب من و دخترت كه در جوار تو فرود آمد».امشب كه «انسيه حورا(س)» در برابر ديدگان متحير فرشتگان و بي تابي حسن و حسين و زينب عليهم السلام غريبانه در خاك شود، «قدر مخفي» خداست كه از ديده ها پنهان مي شود. مرد تازه مسلمان! مرقد زهرا(س) قرن ها اين چنين ناشناخته خواهد ماند. اما تو بهتر مي داني كه كران تا كران جهان پر از نشانه فاطمه(س) و آواي محبت اوست.

****

برداشتي از يادداشت روز روزنامه کيهان به قلم محمد ايماني

پيشرفت اقتصادي يا تکامل فرهنگي؟

سبحان — Mon, 23 Apr 2012 10:50:00 GMT

با افتتاح فاز اول مجتمع بزرگ خليج فارس در شهر شيراز علاوه بر استقبال مردمي از فروشگاه هايپر استار که در جاي خود محل بحث و تبادل نظر است، نگراني هاي بسيار جدي در بين محافل اقتصادي ، دانشگاهي ،حوزوي و همچنين فعالين فرهنگي و مذهبي شهر بروز پيدا کرده است که از جنبه هاي مختلف قابل ارزيابي و آسيب شناسي است.

اما ما در اينجا قصد داريم که به بررسي و تبيين نسبت حاکم بين « پيشرفت اقتصادي » و ضرورتي به نام « تکامل فرهنگي » که از دغدغه هاي اصلي و اساسي بنيانگذار انقلاب اسلامي حضرت امام خميني (ره) بود ، بپردازيم.

بحث را با اين سوال آغاز مي کنيم که :

آيا مي‌توان راهي پيدا کرد که منافع شخصي تجار و سرمايه‌داران رشد اقتصادي را در جهت اهداف الهي اسلام هدايت کند و اصولاً آيا اين امکان وجود دارد که منفعت‌گرايي شخصي با مقاصد اسلامي نظام انطباق پيدا کند؟

در قوانين علم اقتصاد وقتي سخن از تقاضا مي‌گويند هرگز بين نيازهاي حقيقي انسان و نيازهاي کاذب مسرفانه‌ي او تفاوتي قائل نمي‌شوند، حال آنکه کميت و کيفيت تقاضا دقيقاً با اسراف و قناعت و زهد و حرص و آز تناسب مستقيم دارد. بحث از تقاضا يک بحث کاملاً اخلاقي است، اما در علم اقتصاد «مطلق تقاضا» مطرح مي‌شود و اصلاً سخني از اين موضوع به ميان نمي‌آيد که آيا اين تقاضا حقيقي است يا کاذب، آيا اين تقاضا از نيازهاي طبيعي و انساني سرچشمه گرفته است يا ريشه در خواسته‌هاي حيواني و حرص و ولع و اسراف و زياده‌طلبي دارد... و قس علي هذا .

سودپرستي انسان امروز ناشي از خودپرستي اوست و همان طور که مي‌دانيم، منفعت‌گرايي و سودپرستي بنيان اقتصاد سرمايه‌داري است، و بدون هيچ اغراقي مي‌توان گفت که تمدن امروز ساختار نهادهاي اجتماعي، سياسي و اقتصادي خويش را تماما بر همين بنيان پي‌افکنده است.

پس بدين‌ترتيب، پر واضح است که بشر را بايد متناسب با نيازهاي ذاتي و حقيقي‌اش معنا کرد، يعني از همان آغاز بايد نيازهاي انسان را به کاذب و حقيقي تقسيم کرد و تنها نيازهاي ذاتي او را حقيقي دانست.

حال بايد اين سوال را بطور جدي مطرح کنيم که آيا ايجاد فروشگاه هاي بسيار بزرگ در شهري مثل شيراز در جهت پاسخ گويي به نيازهاي ذاتي مردم تعريف مي شود؟

برخي در پاسخ به اين سوال بلافاصله به دام مقتضيات زمان افتاده و پاسخ مي دهند : قطعا زندگي در کلان شهرها و وجود بعد مسافت ايجاب مي کند که براي رفاه حال مردم جامعه چنين فروشگاه هايي در شهر ايجاد شود.اما مسئله اينجاست که ما اگر همواره بخواهيم بشر را متناسب با مقتضيات زمان و نياز هاي کاذبش معنا کنيم، آنگاه «مقتضيات زمان» به‌جاي «شريعت» مي‌نشيند و در همه زمينه ها دست به توجيه اشتباهات خود خواهيم زد.

پر واضح است که آزاد ساختن تجارت و اصالت دادن به سودمداري، رشد سريع اقتصادي را به همان مفهومي که در اقتصاد غرب مطرح است به‌همراه خواهد داشت، اما باز هم همان طور که در غرب اتفاق افتاده، اين رشد سريع اقتصادي هرگز در جهت توزيع عادلانه‌ي ثروت و از بين بردن فاصله‌هاي طبقاتي نخواهد بود. دياگرام‌هاي رشد درآمد ملي به نحوه‌ي توزيع ثروت کاري ندارد و معلوم نيست که اين رشد اقتصادي حتما در جهت محرومين اتفاق بيفتد، و بالعکس، اگر از الگوهاي غربي تقليد شود نتيجه همان است که در دنياي امروز مي‌بينيم: رشد خارق‌العاده‌ي ثروت در يک قطب خاص و در مقابل آن، فقري به‌همان نسبت عميق و وحشتناک در جانب ديگر.

مادامي كه خاستگاه فرهنگ اقتصاد بر پايه مفاهيمي همچون سود محوري، سرمايه سالاري و تكاثرگرايي استوار باشد و كارشناسان و مديران اقتصاد وفادار به آن دسته معادلات باشند، عدالت اجتماعي به مفهوم واقعي اتفاق نخواهد افتاد و در حاليکه رهبري نظام مکررا در شعار هاي اقتصادي خود بر مفاهيمي همچون «حرکت به سمت اصلاح الگوي مصرف» ،«همت مضاعف و کار مضاعف »،«جهاد اقتصادي » و «توليد ملي حمايت از کار و سرمايه ايراني» تاکيد مي نمايند در سومين حرم اهل بيت شهر شيراز عده اي به بهانه حمايت از منافع سرمايه گذار (يا به قول آيت الله ايماني سرمايه بردار) به نياز سازي کاذب در جامعه پرداخته و مردم را به مصرف هر چه بيشتر فرامي خوانند. مصرف شدن هزينه ها درمسايل رو بنايي ، پنهان ماندن مسائل زيربنايي ، عدم هدايت سرمايه ها به سمت سرمايه گذاري مولد و تغيير رويه اقتصادي از شكل جهادي بسوي اقتصاد مصرفي و سرمايه داري ، خواسته يا ناخواسته جامعه ما را به جامعه اي مصرف زده تبديل خواهد کرد و در جامعه اي اينچنين مصرف زده هرگز از توليد ثروت بر پايه جهاد، اخلاص و ايثار نمي توان حرفي به ميان آورد.

قواعد اقتصاد تنها در شرايطي نسبتاً درست درمي‌آيد که جلوي سودپرستي انسان‌ها از هر طريق شرعي و غير شرعي باز باشد. بنيان اقتصاد سرمايه‌داري که بر همه‌ي جهان حکم مي‌راند بر سودپرستي است.

طبعاً با ادامه روند موجود و انس و پذيرش بيشتر جامعه اسلامي با مصرف گرايي و مصرف زدگي به تدريج از دامنه و توان يادگيري و خلاقيت انقلاب در داخل و خارج، به طور چشمگيري، كاسته مي شود و عافيت طلبان بي درد، بستانكار انقلاب و صاحبان اصلي آن خواهند شد.

***

الف - بخش هايي از اين متن عينا از کتاب « توسعه و مباني تمدن غرب » سيد مرتضي آويني به عاريه گرفته شده است.

يا زهرا(س) رمز زندگي ماست !

سبحان — Sat, 21 Apr 2012 11:29:00 GMT

ميگفت : يا زهرا(س) رمز زندگي ماست !

گفتم : چطور ؟

گفت : در عمليات فتح المبين که با رمز يا زهرا (س) بود مجروح شدم ، با زني ازدواج کردم که نامش زهرا است . تولد فرزندم در بيمارستان حضرت زهرا (س) بود . او يک چيز را نگفت و آن شهادتش بود در عمليات بدر با رمز يا زهرا (س) و مزارش که در بهشت زهرا (س) است .

به نقل از همسر شهيد عباس کريمي ؛ ياد و نامش گرامي باد.

رابطه با آمريكا از نگاه حضرت امام خميني(ره)

سبحان — Fri, 06 Apr 2012 12:39:00 GMT

دشمن را آرام نگذاريد كه آرامتان نمي گذارد

«نكته مهمي كه همه بايد به آن توجه كنيم و آن را اصل و اساس سياست خود با بيگانگان قرار دهيم اين است كه دشمنان ما و جهانخواران تا كي و تا كجا ما را تحمل مي كنند و تا چه مرزي استقلال و آزادي ما را قبول دارند. به يقين آنان مرزي جز عدول از همه هويتها و ارزش هاي معنوي و الهي نمي شناسند به گفته قرآن كريم، هرگز دست از مقاتله و ستيز با شما برنمي دارند مگر اينكه شما را از دينتان برگردانند. ما چه بخواهيم و چه نخواهيم صهيونيست ها و آمريكا و شوروي در تعقيبمان خواهند بود تا هويت ديني و شرافت مكتبي مان را لكه دار نمايند...»(1)

تمامي كشتار و سركوب و جناياتي كه در سال هاي اخير ملت هاي مظلوم و مقاوم عراق، افغانستان و فلسطين و لبنان و... بجرم مخالفت با سلطه آمريكا و اسرائيل در منطقه گرفتار آن گرديده اند، سناريوهايي است كه آمريكا و صهيونيست ها اميدوارند روزي در ايران انقلابي و در ابعاد بسيار گسترده تر بجرم پيروي امت ما از ولايت فقيه و اسلام ناب محمدي(ص) بايد تاوان آنرا بپردازند.
سالها پيش معمار انقلاب اسلامي در مقابل تبليغات و ترفندهاي استكبار جهاني و بلندگوهاي مزدور و يا مرعوب داخلي به ما يادآور شدند:
«بعضي مغرضين ما را به اعمال سياست نفرت و كينه توزي در مجامع جهاني توصيف و مورد شماتت قرار مي دهند، و با دلسوزيهاي بي مورد و اعتراض هاي كودكانه مي گويند جمهوري اسلامي سبب دشمني ها شده است و از چشم غرب و شرق و ايادي شان افتاده است. كه چه خوب است به اين سؤال پاسخ داده شود كه ملتهاي جهان سوم و مسلمانان و خصوصاً ملت ايران در چه زماني نزد غربيها و شرقيها احترام و اعتبار داشته اند كه امروز بي اعتبار شده اند!
آري اگر ملت ايران از همه اصول و موازين اسلامي و انقلابي خود عدول كند و خانه عزت و اعتبار پيامبر و ائمه معصومين - عليهم السلام- را با دست هاي خود ويران نمايد آن وقت ممكن است جهانخواران او را به عنوان يك ملت ضعيف و فقير و بي فرهنگ به رسميت بشناسند ولي در همان حدي كه آنها آقا باشند ما نوكر، آنها ابرقدرت باشند ما ضعيف، آنها ولي و قيم باشند ما جيره خوار و حافظ منافع آنها، نه يك ايران با هويت ايراني- اسلامي، بلكه ايراني كه شناسنامه اش را آمريكا و شوروي صادر كند؛ ايراني كه ارابه سياست آمريكا و شوروي را بكشد و امروز همه مصيبت و عزاي آمريكا و شوروي شرق و غرب در اين است كه نه تنها ملت ايران از تحت الحمايگي آنان خارج شده است كه ديگران را هم به خروج از سلطه جباران دعوت مي كند...»(2)

اگر در گذشته استكبار جهاني قادر بود تمامي نيات شوم فوق را در لعاب دموكراسي، پيشرفت، عمران و آبادي، حقوق بشر و... به مدد رسانه هاي جهاني به ملت ها تحميل نمايد در دنياي كنوني و ظهور انقلاب اسلامي اجبار آمريكا و متحدانش در رودرروئي با ملت ها به حدي رسيده است كه امام خميني حتي به مزدوران آمريكا كه حاضر نيستند براي لحظه اي چشم به واقعيت هاي دنياي كنوني باز كنند مي فرمايند:
«... با توسل به دامن آمريكا ضعف و ناتواني خود را بر ملا نسازيد و از گرگها و درنده ها براي شباني و حفظ منافع خود استمداد نطلبيد ابرقدرتها آن لحظه اي كه منافعشان اقتضا كند شما و قديميترين وفاداران و دوستان خود را قرباني مي كنند و پيش آنان دوستي و دشمني و نوكري و صداقت ارزش و مفهومي ندارد آنان منافع خود را ملاك قرار داده اند و به صراحت و در همه جا از آن سخن مي گويند...»(3)

و علي رغم تمام تهديدات و ددمنشي ها و فزون طلبي صاحبان زر و زور و تزوير، به روش تمام انبياء و اولياي الهي در حمايت قاطع از محرومان و پابرهنگان تحت سلطه مي فرمايند:
«... من به صراحت اعلام مي كنم كه جمهوري اسلامي ايران با تمام وجود براي احياي هويت اسلامي مسلمانان در سراسر جهان سرمايه گذاري مي كند و دليلي هم ندارد كه مسلمانان جهان رابه پيروي از اصول تصاحب قدرت در جهان دعوت نكند و جلوي جاه طلبي و فزون طلبي صاحبان قدرت و پول و فريب را نگيرد. ما بايد براي پيشبرد اهداف و منافع ملت محروم ايران برنامه ريزي كنيم. ما بايد در ارتباط با مردم جهان و رسيدگي به مشكلات و مسائل مسلمانان و حمايت از مبارزان و گرسنگان و محرومان با تمام وجود تلاش نمائيم و اين را بايد از اصول سياست خارجي خود بدانيم. ما اعلام مي كنيم كه جمهوري اسلامي ايران براي هميشه حامي و پناهگاه مسلمانان آزاده جهان است و كشور ايران به عنوان يك دژ نظامي و آسيب ناپذير نياز سربازان اسلام را تأمين و آنان را به مباني عقيدتي و تربيتي اسلام و همچنين به اصول و روشهاي مبارزه عليه نظامهاي كفر و شرك آشنا مي سازد...»(4)

در يكي از حساس ترين مراحل انقلاب اسلامي يعني پس از قبول قطعنامه با شرط عقب نشيني كامل صدام مزدور از ايران اسلامي و تأييد جهاني متجاوز بودن او، دنياي غرب و صهيونيست هاي جهانخوار به تصور اينكه ايران اسلامي بعلت شرايط بحراني پس از جنگ دست نياز به سوي استكبار جهاني دراز خواهد نمود و از مواضع اسلام ناب محمدي دست مي كشد، براي ارزيابي ميزان حساسيت ما به مزدور خود فروخته خود (سلمان رشدي) جواز توهين به مقدسات اسلامي را مي دهد و امام خميني با اعلام حكم اعدام سلمان رشدي مي فرمايند:
«ضرورتي نيست كه در چنين شرايطي ما بدنبال ايجاد روابط و مناسبات گسترده باشيم، چرا كه دشمنان ممكن است تصور كنند كه ما به وجود آنان چنان وابسته و علاقه مند شديم كه از كنار اهانت به معتقدات و مقدسات ديني خود ساكت و آرام مي گذريم. آنان كه هنوز بر اين باورند و تحليل مي كنند كه بايد در سياست و اصول و ديپلماسي خود تجديدنظر نماييم و ما خامي كرده ايم و اشتباهات گذشته را نبايد تكرار كنيم و معتقدند كه شعارهاي تند يا جنگ سبب بدبيني غرب و شرق نسبت به ما و نهايتاً انزواي كشور شده است و اگر ما واقعگرايانه عمل كنيم آنان با ما برخورد متقابل انساني مي كنند و احترام متقابل به ملت ها و اسلام و مسلمين مي گذارند. اين يك نمونه است كه خدا مي خواست انتشار كتاب كفرآميز «آيات شيطاني» در اين زمان اتفاق بيفتد و دنياي تفرعن و استكبار و بربريت چهره واقعي خود را از دشمني ديرينه اش با اسلام برملا سازد تا ما از ساده انديشي بدر آئيم و همه چيز را به حساب اشتباه و سوء مديريت و بي تجربگي نگذاريم و با تمام وجود درك كنيم كه مسئله اشتباه ما نيست، بلكه تعهد جهانخواران به نابودي اسلام و مسلمين است والا مسئله سلمان رشدي آنقدر برايشان مهم نيست كه همه صهيونيست ها و استكبار پشت سر او قرار گيرند...»(5)

در همان ايام امام خميني از مسئولان ديپلماسي جمهوري اسلامي كه براي روشن شدن مواضع بحق جمهوري اسلامي و خنثي نمودن ترفندهاي شيطاني آمريكا و صهيونيست ها و متحدانشان در مجامع بين المللي تلاش مي كنند قدرداني نموده و مي فرمايند:
«... البته ما از زحمات وزارت امور خارجه قدرداني مي كنيم و آنها با جديت به كار خود ادامه دهند كه ان شاءالله در انجام وظيفه بزرگ الهي و سياسي خود موفق خواهند بود...»(6)

و در كنار تقدير فوق به كساني كه زمزمه هاي مخالفت با آرمان هاي انبيائي و سياسي و الهي اسلام ناب محمدي(ص) سر مي دهند و به خيال خود در اظهاراتشان مي خواهند چهره مقبولي از آمريكا و صهيونيست ها ترسيم نمايند مي فرمايند:
«... امروز خدا ما را مسئول كرده است. نبايد غفلت نمود. امروز با جمود و سكون بايد مبارزه كرد و شور و حال حركت انقلاب را پابرجا داشت. من باز مي گويم همه مسئولان نظام و مردم ايران بايد بدانند كه غرب و شرق تا شما را از هويت اسلامي تان- به خيال خودشان- بيرون نبرند، آرام نخواهند نشست. نه از ارتباط با متجاوزان خشنود شويد و نه از قطع ارتباط با آنان رنجور، هميشه با بصيرت و با چشماني باز به دشمنان خيره شويد و آنان را آرام نگذاريد كه اگر لحظه اي آرام گذاريد، لحظه اي آرامتان نمي گذارند:(7)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(2) و (1) صحيفه امام ج 12 ص 09
(3) صحيفه امام ج 02 ص 932
(4) صحيفه امام ج 12 ص 29
و (5) صحيفه امام ج 12 ص 129
(7) و (6) صحيفه امام ج 12 ص 932

حريم آسماني -بخش اول

سبحان — Tue, 24 Jan 2012 23:56:00 GMT

اسفند ماه سال گذشته(89) توفيق زيارت عتبات عاليات نصيبم شد ،از همان آغاز سفر به دنبال نوشتن حس و حال اين سفر معنوي و انعکاس آن در وبلاگ بودم ، فکر نکنم بشه اسمش رو سفرنامه گذاشت بلکه اين نوشته ها بيشتر به توصيف حال و روز خودم در اون سفر معنوي مربوط ميشه تا نوشتن يه سفرنامه ...

به هر حال قسمت اولش رو با پايان ماه صفر و آغاز ماه ربيع الاول در وبلاگ قرارمي دم و منتظر نظرات شما در مورد اين نوشته ها هستم. التماس دعا

حريم آسماني - بخش اول آغاز سفر

صبح جمعه، بيست و هفتم اسفند ماه 1389، پس از صرف صبحانه حدود ساعت هفت صبح از خانه خارج شدم و با عجله خودم رو به گلزار شهداي شهر شيراز (دارالرحمه)رسوندم ،مي خواستم قبل از آغاز سفر کربلا، از شهدا خداحافظي کنم و با اونها عهدي ببندم و مدد بگيرم، حدود 7:20 دقيقه به دارالرحمه ميرسم، بخاطر تعطيلي صبح جمعه کمي شلوغ است و خانواده هاي زيادي به زيارت اهل قبور آمده اند؛ ابتداي ورودي مزار شهدا، آرام آرام زيارت نامه مي خوانم.

السلام عليک يا انصار رسول الله(ص)

السلام عليک يا انصار فاطمه الزهرا(س)

السلام عليک يا انصار الحسن والحسين (ع)

....و يا ليتني کنت معکم، فافوز معکم

سمت چپ من مزار شهيد عباس دوران و در مقابلم فضاي سرسبز اطراف قبور شهدا قرار دارد، فضاي گلزار شهداي شهر شيراز بسيار با صفا است، خاصه در اين فصل که عطر دل انگيز بهار با رايحه خوش شهيد و شهادت در اين مکان آميخته مي شود و نشاطي دوچندان به روح و قلب آدمي مي دهد. قبور شهداي گمنام دومين جايي است که براي زيارت مي روم، قبور شهداي رهپويان وصال و همچنين زيارت مزار شهيدان جمالي، سيد محمد جواد فرصتيان، سيد علي محمدفرصتيان، سيدمحمدمهدي فرصتيان، محمد هادي عدالتي، که همه از شهداي فاميل محسوب مي شوند، ساير مکان هاييست که براي زيارت مي روم و در آخر هم بر سر مزار پدر بزرگ عزيزم حاج هدايت اله، فاتحه اي مي خوانم و گلزار شهدا را با تمام عهدها و قرارهايم به قصد زيارت حضرت اميراحمد ابن موسي الکاظم؛ شاهچراغ(ع) ترک مي کنم. با همه شهدايي که به زيارتشان رفتم عهد بستم که در صورتيکه موفق به زيارت کربلاي معلا شدم زيارت نامهاي از طرف همه آنها قرائت کنم.

ساعت 8:30 دقيقه از گلزار شهدا خارج شدم و 20 دقيقه بعد مقابل درب ورودي حرم شاهچراغ مشغول سلام دادن هستم.

السلام عليک يا سيد مير احمد ابن موسي الکاظم يا سيد السادات الاعاظم(ع)

حرم حضرت سيد مير احمد، شاهچراغ فرزند بزرگ امام موسي کاظم(ع) و برادر بزرگ امام رضا (ع) زينت و زيور سومين حرم اهل بيت شهر مقدس شيراز است و مردم ساکن شيراز به همجواري با اين امام زاده بزرگوار مباهات مي کنند.

آقا و مولا جان اگر ياري کني و من عطر حضور در کاظمين را با مشام جان احساس کنم، حامل سلام فرزند به پدر خواهم بود.

وقت زيادي نداشتم پس از قرائت زيارت نامهي مختصر حضرت، در حاليکه دستانم بر پنجره هاي فولادي ضريح گره خورده، ملتمسانه خواستار سفر زيارتي مفيد و معنوي مي شوم. از مقابل ضريح شاهچراغ رو به حرم حضرت سيد مير محمد ابن موسي الکاظم(ع) برادر بزرگوار ايشان و حرم سيد علا الدين حسين ابن موسي الکاظم(ع) ديگر برادرشان سلام مي دهم و با قرائت فاتحه اي نثار روح شهيد محراب حضرت آيت الله سيد عبدالحسين دستغيب، حرم شاهچراغ را ترک مي کنم.

امروز ساعت 13 از مقابل پارک خلدبرين شيراز سفر ما آغاز ميشود و من دو ساعت بيشتر براي مهيا شدن وقت ندارم. ساعت يازده به خونه مي رسم و مشغول جمع کردن وسايل مي شوم. اين کار يک ساعتي طول کشيد، ساعت 12 است با شنيدن صداي اذان ظهر مشغول خواندن نماز مي شوم. بعد از پايان نماز ناهار مختصري صرف شد، حالا ساعت 12:45 دقيقه است و من 15 دقيقه بيشتر وقت ندارم. بستن شير گاز و آب و خاموش کردن چراغها و آب گرمکن و ساير تمهيدات ايمني زياد طول نکشيد. مي خواستم با آژانس تماس بگيرم، اما نمي دونم چي مانع اين کار شد و پس از بستن درب خانه در حاليکه چمداني را با خود مي کشيدم، از پلههاي ساختمان به قصد خروج از منزل و رفتن به پارک خلدبرين پايين مي آيم. بايد توضيح بدهم که ما دونفريم، بله من و همسرم. من قبلا يعني سال 81 براي اولين بار موفق به اين زيارت معنوي شدهام ولي همسرم اولين بار است که راهي اين سفر مي شود، در مورد بقيه همراهان هم بعدا توضيحاتي رو خدمتتون عرض مي کنم.

منزل ما در يک کوچه فرعي قرار دارد که تا رسيدن به خيابان اصلي تقريبا ده دقيقهاي پياده روي است.

من با يک چمدان نسبتا بزرگ به همراه همسرم در مقابل ساختمان ده واحدي خودمان منتظر ايستاده ايم. اولين ماشين عبوري يک پژوي 405 است که يک خانم ميانسال راننده آن است.....

بله نگه داشت و ما سوار شديم؟! راننده به همراه دخترش جلو نشسته بودند و ما در صندلي عقب، خانم راننده پرسيد: کجا ميريد؟ و من در جواب گفتم عازم زيارت کربلا هستيم و مقصد اوليه ما پارک خلدبرين است. التماس دعاي شديد داشت و ما رو دقيقا تا محل سوار شدن به اتوبوسها در پارک همراهي کرد، بنده خدا در بين راه از اينکه عاشق اين سفر است ولي از امنيت نداشتن عراق ميترسه صحبت کرد و من هم خطبهاي در باب توسل و توکل قرائت نمودم.

شنيده بودم که در اين سفر زيارتي زوار امام حسين (ع) را دو فرشته همراهي مي کنند، که تا پايان سفر از او حفاظت مي کنند و او را ياري مي رسانند ولي فکر نمي کردم به اين زودي کارشون رو شروع کنند و چه ياري رساندني ...

ساعت 13:15 دقيقه اتوبوس از راه مي رسه، عده زيادي از اقوام براي بدرقه آمده اند، از خاله و عمو و زن عمو و خيلي هاي ديگه. با همه خداحافظي مي کنم، هر چند اين عمل مستحب خداحافظي و طلب حليت را طي هفته هاي گذشته بطور مفصل به جا آورده ام، اما بدرقه کنندگان جاي خود دارند.

هنوز همراهانمان رو در اين سفر نديدهايم ، جمعيت زيادي براي بدرقه کاروان آمده اند و تشخيص زوار چندان ساده نيست، بعضيها براي سوار شدن به اتوبوس خيلي عجله دارند و به نظر مياد مسافر باشند، من به همراه شش نفر همراه که شامل خودم و همسرم، باجناق محترم و همسرشون، پدر و مادر زن و برادر زن گرامي دقيقا در انتهاي اتوبوس؛ يعني شش صندلي آخر و يک صندلي از بوفه جاي مي گيريم و با حرکت اتوبوس سفر ما آغاز مي شود.

ادامه دارد...

فضا را تجملاتي و تجمل­گرايي قرار ندهيم